<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Νομολογία Αρχεία - ΕΝΝΟΜΟΣ</title>
	<atom:link href="https://ennomoslaw.gr/category/nomologia/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://ennomoslaw.gr/category/nomologia/</link>
	<description>Νομικές Υπηρεσίες</description>
	<lastBuildDate>Fri, 29 Sep 2023 09:26:08 +0000</lastBuildDate>
	<language>el</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.5</generator>

<image>
	<url>https://ennomoslaw.gr/wp-content/uploads/2021/02/croplogo2-155555555-1024x222-1.png</url>
	<title>Νομολογία Αρχεία - ΕΝΝΟΜΟΣ</title>
	<link>https://ennomoslaw.gr/category/nomologia/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Ειρ. Πειραιά 1906/2023: Διαγραφή μέρους χρεών σε υπερχρεωμένο οφειλέτη</title>
		<link>https://ennomoslaw.gr/eir-peiraia-1906-2023-diagrafi-merous-chreon-se-yperchreomeno-ofeileti/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ennomos]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 29 Sep 2023 09:24:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Ειδησεογραφία]]></category>
		<category><![CDATA[Νομολογία]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ennomoslaw.gr/?p=9536</guid>

					<description><![CDATA[<p>Με την υπ’ αριθμόν  απόφαση 1906/2023 επιτεύχθηκε ρύθμιση οφειλών με το νόμο Κατσέλη (ν.3869/2010), για οφειλέτη ο οποίος  χρωστούσε τα κάτωθι χρηματικά ποσά μετά των τόκων:  α) 74.507,51 ευρώ (προερχόμενη η εν λόγω οφειλή από σύμβαση στεγαστικού δανείου για αποπεράτωση – ανέγερση πρώτης κατοικίας με επιδότηση του επιτοκίου από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας κατά ποσοστό 65 [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://ennomoslaw.gr/eir-peiraia-1906-2023-diagrafi-merous-chreon-se-yperchreomeno-ofeileti/">Ειρ. Πειραιά 1906/2023: Διαγραφή μέρους χρεών σε υπερχρεωμένο οφειλέτη</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://ennomoslaw.gr">ΕΝΝΟΜΟΣ</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Με την υπ’ αριθμόν  απόφαση 1906/2023 επιτεύχθηκε ρύθμιση οφειλών με το νόμο Κατσέλη (ν.3869/2010), για οφειλέτη ο οποίος  χρωστούσε τα κάτωθι χρηματικά ποσά μετά των τόκων:</p>
<p><strong> α)</strong> 74.507,51 ευρώ (προερχόμενη η εν λόγω οφειλή από σύμβαση στεγαστικού δανείου για αποπεράτωση – ανέγερση πρώτης κατοικίας με επιδότηση του επιτοκίου από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας κατά ποσοστό 65 %),</p>
<p><strong>β)</strong> το ποσό των 66.645,83 ευρώ (προερχόμενη η εν λόγω οφειλή από σύμβαση στεγαστικού δανείου για την ανέγερση – αποπεράτωση πρώτης κατοικίας. Οι παραπάνω απαιτήσεις ήταν εξασφαλισμένες με εμπράγματη ασφάλεια και συγκεκριμένα με προσημείωση αποθήκης.</p>
<div id="inline1-xuybe" data-oau-code="/75351959,28025118/lawnet.gr/inline1" data-lazyloaded-by-ocm="">
<div id="google_ads_iframe_/75351959,28025118/lawnet.gr/inline1_0__container__"></div>
</div>
<p><strong>γ)</strong> Επιπλέον, ο οφειλέτης όφειλε το ποσό των 275,21 ευρώ (προερχόμενη η οφειλή από σύμβαση χορήγησης πιστωτικής κάρτας)</p>
<p><strong>δ)</strong> Όφειλε ακόμη το ποσό των 5.749,93 ευρώ και των 13.179,19 ευρώ αντίστοιχα (προερχόμενες οι οφειλές  από συμβάσεις  καταναλωτικών δανείων)</p>
<div id="inline2-g9q5ol" data-oau-code="/75351959,28025118/lawnet.gr/inline2" data-lazyloaded-by-ocm="">
<div id="google_ads_iframe_/75351959,28025118/lawnet.gr/inline2_0__container__"></div>
</div>
<p>Συνεπώς οι ως άνω οφειλές ανέρχονταν στο συνολικό ποσό των <strong>160.357,55 ευρώ.</strong></p>
<p>Δυνάμει της ως άνω απόφασης   οι τράπεζες θα ικανοποιηθούν μερικώς μόνο για το ποσό των <strong>36.481,90</strong> <strong>ευρώ</strong>, το οποίο οφείλει ο οφειλέτης, να αποπληρώσει σε 20 έτη. Άρα, <strong>ΔΙΑΓΡΑΦΗΚΕ </strong>το ποσό των <strong>123.875,65 ευρώ.</strong></p>
<p>Όσον αφορά, την ακίνητη περιουσία του οφειλέτη , διασώθηκε στο σύνολό της, τόσο η πρώτη του κατοικία στην οποία είναι κύριος, όσο και μια υπόγεια αποθήκη λόγω του ότι κρίθηκε από το δικαστήριο ότι δεν προκαλεί αυτόνομα  αγοραστικό ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί βοηθητικό χώρο. Ακόμη, εξαιρέθηκε της εκποίησης και ένα ακόμα  διαμέρισμα ισόγειου ορόφου, το οποίο λόγω της παλαιότητάς του  και μη λειτουργικότητάς του,  κρίθηκε ότι δεν προκαλεί αγοραστικό ενδιαφέρον.</p>
<p>Διαβάστε εδώ το διατακτικό της απόφασης: <a href="https://ennomoslaw.gr/wp-content/uploads/2023/09/Ειρινοδικειο_Πειραια_1906_2023.pdf">Απόφαση Ειρηνοδικείου Πειραιά 1906/2023</a></p>
<p><a href="https://lawnet.gr/law-news/eir-peiraia-1906-2023-diagrafi-123-87565-evro-se-yperchreomeno-ofeileti/" target="_blank" rel="noopener">Πηγή: LawNet (όλο το άρθρο εδώ)</a></p>
<p>Το άρθρο <a href="https://ennomoslaw.gr/eir-peiraia-1906-2023-diagrafi-merous-chreon-se-yperchreomeno-ofeileti/">Ειρ. Πειραιά 1906/2023: Διαγραφή μέρους χρεών σε υπερχρεωμένο οφειλέτη</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://ennomoslaw.gr">ΕΝΝΟΜΟΣ</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ΑΠ ποιν. 828/2020: Τα χρέη από φορολογικά ποινικά αδικήματα δεν υπολογίζονται στον προσδιορισμό της ευθύνης του κατηγορουμένου.</title>
		<link>https://ennomoslaw.gr/ap-poin-828-2020-ta-chrei-apo-forologika-poini/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ennomos]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 13 Dec 2020 12:27:22 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Νομολογία]]></category>
		<category><![CDATA[469ΠΚ]]></category>
		<category><![CDATA[ΑΠ828/2020]]></category>
		<category><![CDATA[Άρειος Πάγος]]></category>
		<category><![CDATA[άρθρο 66 ΚΦΔ]]></category>
		<category><![CDATA[Νέος Ποινικός Κώδικας]]></category>
		<category><![CDATA[φοροδιαφυγή]]></category>
		<category><![CDATA[χρέη στο δημόσιο]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://test2.psifiakos-daskalos.gr/%ce%b1%cf%80-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd-828-2020-%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%81%ce%ad%ce%b7-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b9/</guid>

					<description><![CDATA[<p>Απόφαση του Αρείου Πάγου περί μη υπολογισμού των χρεών από ποινικά αδικήματα που τυποποιούνται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (φοροδιαφυγή), ανεξαρτήτως ύψους, για τον προσδιορισμό της ευθύνης του κατηγορουμένου &#8211; Άρθρο 469 νέου Ποινικού Κώδικα. Απόσπασμα της απόφασης Απόφαση 828 / 2020    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) Αριθμός 828/2020 &#8220;&#8230;Τέλος, με το άρθρο 469 του νέου [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://ennomoslaw.gr/ap-poin-828-2020-ta-chrei-apo-forologika-poini/">ΑΠ ποιν. 828/2020: Τα χρέη από φορολογικά ποινικά αδικήματα δεν υπολογίζονται στον προσδιορισμό της ευθύνης του κατηγορουμένου.</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://ennomoslaw.gr">ΕΝΝΟΜΟΣ</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Απόφαση του Αρείου Πάγου περί μη υπολογισμού των χρεών από ποινικά αδικήματα που τυποποιούνται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (φοροδιαφυγή), ανεξαρτήτως ύψους, για τον προσδιορισμό της ευθύνης του κατηγορουμένου &#8211; Άρθρο 469 νέου Ποινικού Κώδικα.</strong></p>
<hr />
<p>Απόσπασμα της απόφασης</p>
<p>Απόφαση <b>828 / 2020</b>    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)</p>
<p align="justify">Αριθμός 828/2020</p>
<p align="justify"><strong>&#8220;&#8230;Τέλος, με το άρθρο 469 του νέου Ποινικού Κώδικα, που ισχύει, όπως προαναφέρθηκε, από την 1η-7-2019, ορίζεται ότι &#8220;Μετά το εδάφιο β&#8217; της παρ. 1 του άρθρου 25 του ν. 1882/1990 προστίθεται εδάφιο γ&#8217; ως εξής: &#8220;Στην αίτηση και στον πίνακα χρεών που υποβάλλονται σύμφωνα με το προηγούμενο εδάφιο δεν συμπεριλαμβάνονται και δεν υπολογίζονται για τον προσδιορισμό της ευθύνης του προσώπου, τα χρέη που προέρχονται από τη μη εκτέλεση χρηματικών ποινών που επιβλήθηκαν από ποινικό δικαστήριο και οι σχετικές με αυτά προσαυξήσεις, τόκοι και λοιπές επιβαρύνσεις, καθώς και τα χρέη από τα αδικήματα που τυποποιούνται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας μαζί με τις σχετικές με αυτά προσαυξήσεις, τόκους και λοιπές επιβαρύνσεις&#8221;. Με τη διάταξη αυτή του νέου Ποινικού Κώδικα ρυθμίζεται, με τον αναφερόμενο σ&#8217; αυτή τρόπο, το προβλεπόμενο από το άρθρο 25 του Ν. 1882/1990 ποινικό αδίκημα της μη καταβολής βεβαιωμένων στη φορολογική διοίκηση χρεών προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου, καθώς και τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αφού ρητά ορίζεται ότι στις (νέες) αιτήσεις και στον πίνακα χρεών που υποβάλλονται προς τον εισαγγελέα πρωτοδικών, κατά το άρθρο αυτό, δεν συμπεριλαμβάνονται και δεν υπολογίζονται για τον προσδιορισμό της ποινικής ευθύνης του προσώπου οι οφειλές που αφορούν: α) χρέη που προέρχονται από τη μη εκτέλεση (αμιγώς) χρηματικών ποινών που επιβλήθηκαν από ποινικό δικαστήριο και οι σχετικές με αυτές προσαυξήσεις, τόκοι και λοιπές επιβαρύνσεις και τούτο, διότι, σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση της μεταβατικής αυτής διάταξης, η μη καταβολή της επιβληθείσας χρηματικής ποινής καταργείται πλέον ως αυτοτελές αδίκημα του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, καθώς δυνάμει της διάταξης της παραγράφου 6 του</strong> <strong>άρθρου 80 του νέου Ποινικού Κώδικα, το δικαστήριο μαζί με τη χρηματική ποινή ορίζει ποινή στερητική της ελευθερίας, η οποία πρέπει να εκτιθεί από τον καταδικασθέντα, αν δεν καταβληθεί η χρηματική ποινή και β) χρέη που προέρχονται από τα φορολογικά αδικήματα, που τυποποιούνται στο άρθρο 66 του Ν. 4174/2013 (ΚΦΔ), μαζί με τις σχετικές με αυτά προσαυξήσεις, τόκους και λοιπές επιβαρύνσεις και τούτο, διότι, σύμφωνα με την ίδια ως άνω αιτιολογική έκθεση, θεραπεύεται το άτοπο της διπλής αξιολόγησης των αξιόποινων φορολογικών παραβάσεων, ήτοι τόσο κατά τις διατάξεις του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, όσο και κατά τις διατάξεις του άρθρου 66 του Ν. 4174/2013, σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 8 του Ν. 4337/2015. </strong></p>
<p align="justify"><strong>Ως εκ τούτου, τα ποσά που αποτελούν το προϊόν που αποκομίστηκε ή επιδιώχθηκε με τις εν λόγω φορολογικές παραβάσεις αποκλείονται πλέον από την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, δεδομένου ότι η μη καταβολή αυτών τυποποιείται ήδη ποινικά από το άρθρο 66 του ΚΦΔ.</strong> <strong>Τέτοια αποκλειόμενα χρηματικά ποσά &#8211; χρέη, τα οποία εμπίπτουν στα αδικήματα που τυποποιούνται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, είναι, μεταξύ των άλλων, τα προερχόμενα από την αποφυγή πληρωμής φόρου εισοδήματος (που προβλεπόταν από το άρθρο 17 παρ. 1 του Ν. 2523/1997), ενιαίου φόρου ιδιοκτησίας ακινήτων (ΕΝΦΙΑ) ή ειδικού φόρου ακινήτων (ΕΦΑ), από την απόκρυψη από τα όργανα της φορολογικής διοίκησης φορολογητέων εισοδημάτων από οποιαδήποτε πηγή ή περιουσιακών στοιχείων, ιδίως με την παράλειψη υποβολής δήλωσης ή την υποβολή ανακριβούς δήλωσης ή με την καταχώριση στα λογιστικά αρχεία εικονικών (ολικά ή μερικά) δαπανών ή με την επίκληση στη φορολογική δήλωση τέτοιων δαπανών, ώστε να μην εμφανίζεται φορολογητέα ύλη ή να εμφανίζεται αυτή μειωμένη, από τη μη απόδοση ή ανακριβή απόδοση, συμψηφισμό ή έκπτωση του φόρου προστιθέμενης αξίας (που προβλεπόταν από το άρθρο 18 παρ. 1 του Ν. 2523/1997), του φόρου κύκλου εργασιών, του φόρου ασφαλίστρων και των παρακρατούμενων και επιρριπτόμενων φόρων, τελών ή εισφορών, από τη μη απόδοση ή ανακριβή απόδοση, συμψηφισμό ή έκπτωση ή λήψη επιστροφής με παραπλάνηση της φορολογικής διοίκησης με την παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή με την αθέμιτη παρασιώπηση ή απόκρυψη αληθινών γεγονότων, καθώς και τη διακράτηση τέτοιων φόρων, τελών ή εισφορών, από τη μη απόδοση ή ανακριβή απόδοση στο Δημόσιο του φόρου πλοίων, από την έκδοση και αποδοχή πλαστών ή εικονικών φορολογικών στοιχείων (που προβλεπόταν από το άρθρο 19 παρ. 1 του Ν. 2523/1997) και από τη μη έκδοση ή έκδοση ανακριβώς των προβλεπόμενων από το ΠΔ 186/1992 (Κ.Β.Σ.) στοιχείων κατά την πώληση ή διακίνηση αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών κ.λ.π. (που προβλεπόταν από το άρθρο 19 παρ. 5 του Ν. 2523/1997), μαζί με τις σχετικές με αυτά προσαυξήσεις, τόκους και λοιπές επιβαρύνσεις, όπως είναι τα πρόστιμα.</strong></p>
<p align="justify">Εξάλλου, η επιβληθείσα με τις διατάξεις του άρθρου 31 του Ν. 3986/2011 ετήσια επί του εισοδήματος φορολογική επιβάρυνση (τέλος επιτηδεύματος), που ορίζεται σε πάγιο, κατά κατηγορία υποχρέων, ποσό, στους επιτηδευματίες και στους ασκούντες ελεύθερο επάγγελμα, που τηρούν βιβλία Β&#8217; και Γ&#8217; κατηγορίας του Κ.Β.Σ., θεσπίστηκε ως φόρος επί του εισοδήματος. Ο νομοθέτης στηρίχθηκε στην παραδοχή ότι η άσκηση επιχειρηματικής ή επαγγελματικής δραστηριότητας, υπό συγκεκριμένες συνθήκες που περιγράφονται στο νόμο, αποφέρει ένα ελάχιστο ποσό ετήσιου εισοδήματος, στο οποίο αντιστοιχεί, ως ελάχιστη φορολογική επιβάρυνση, το προβλεπόμενο πάγιο ποσό φόρου (ΣτΕ 89/2019). <strong>Έτσι, η αποφυγή πληρωμής του τέλους επιτηδεύματος, που αποτελεί φόρο επί του εισοδήματος, τυποποιείται, επίσης, στα εγκλήματα φοροδιαφυγής του άρθρου 66 του Κ.Φ.Δ, οπότε δεν συμπεριλαμβάνεται και δεν υπολογίζεται για τον προσδιορισμό της ευθύνης του προσώπου στην αίτηση και στον πίνακα χρεών που υποβάλλονται για την άσκηση ποινικής δίωξης από τον προϊστάμενο της αρμόδιας Δ.Ο.Υ. ή τα ελεγκτικά κέντρα ή το τελωνείο προς τον εισαγγελέα πρωτοδικών της έδρας τους.</strong><br />
Συνεπώς, εφόσον η προπαρατεθείσα διάταξη του άρθρου 469 του νέου Ποινικού Κώδικα, στην οποία αναφέρεται ότι στην αίτηση και στον συνοδεύοντα αυτή πίνακα χρεών, που υποβάλλονται από τα προαναφερθέντα πρόσωπα προς άσκηση ποινικής δίωξης (άρθρο 25 παρ. 1 εδ. β&#8217; του Ν. 1882/1990), δεν συμπεριλαμβάνονται και δεν υπολογίζονται για τον προσδιορισμό της ευθύνης του προσώπου τα παραπάνω χρέη με τις προσαυξήσεις τους κ.λ.π. από τα τυποποιούμενα στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας αδικήματα, είναι ευμενέστερη, η πράξη της μη καταβολής των χρεών αυτών στο Δημόσιο, ως αδίκημα του άρθρου 25 παρ. 1 του Ν. 1882/1990), έχει καταστεί ανέγκλητη. [&#8230;]</p>
<p align="justify"><strong>Κατά συνέπεια, αφού, μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης καταδικαστικής απόφασης, ίσχυσε, κατά τα προαναφερθέντα, ο νέος Ποινικός Κώδικας (Ν. 4619/2019), στο άρθρο 469 του οποίου περιέχεται η ως άνω επιεικέστερη διάταξη, κατά την οποία τα χρέη από ποινικά αδικήματα, που τυποποιούνται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, όπως τα εν λόγω (χρέη), ανεξάρτητα από το ύψος τους, δεν συμπεριλαμβάνονται και δεν υπολογίζονται για τον προσδιορισμό της ευθύνης του κατηγορουμένου-αναιρεσείοντος, καθίσταται πλέον ανέγκλητη η ως άνω πράξη, ως αδίκημα του άρθρου 25 παρ. 1 του Ν. 1882/1990, και, εφόσον η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης είναι παραδεκτή, συντρέχει νόμιμη περίπτωση αυτεπάγγελτης εφαρμογής από τον Άρειο Πάγο του ως άνω επιεικέστερου νόμου, που άρχισε να ισχύει από την 1η-7-2019. Περαιτέρω, το ποσό του υπόλοιπου χρέους του πίνακα δεν υπερβαίνει τις 100.000 ευρώ, το οποίο, κατά το άρθρο 25 παρ. 1α&#8217; του Ν. 1882/1990, απαιτείται για να είναι αξιόποινη η πράξη.&#8221;</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://ennomoslaw.gr/ap-poin-828-2020-ta-chrei-apo-forologika-poini/">ΑΠ ποιν. 828/2020: Τα χρέη από φορολογικά ποινικά αδικήματα δεν υπολογίζονται στον προσδιορισμό της ευθύνης του κατηγορουμένου.</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://ennomoslaw.gr">ΕΝΝΟΜΟΣ</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ΑΠ ποιν. 157/2020: Το λευκό ποινικό μητρώο δεν αποτελεί το μόνο αποδεικτικό στοιχείο για την κατάφαση της συνδρομής της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α&#8217;του νέου Ποινικού Κώδικα.</title>
		<link>https://ennomoslaw.gr/ap-poin-157-2020-to-lefko-poiniko-mitroo-den-a/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ennomos]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 13 Dec 2020 12:10:25 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Νομολογία]]></category>
		<category><![CDATA[ΑΠ157/2020]]></category>
		<category><![CDATA[Άρειος Πάγος]]></category>
		<category><![CDATA[έλαφρυντικά]]></category>
		<category><![CDATA[Νέος Ποινικός Κώδικας]]></category>
		<category><![CDATA[Πρότερος έντιμος βίος]]></category>
		<category><![CDATA[Σύννομος βίος]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://test2.psifiakos-daskalos.gr/%ce%b1%cf%80-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd-157-2020-%cf%84%ce%bf-%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bf-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b1/</guid>

					<description><![CDATA[<p>Απόφαση του Αρείου Πάγου για τη συνδρομή της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α&#8217; του νέου Π.Κ. Απόσπασμα της Απόφασης Απόφαση 157 / 2020    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) Αριθμός 157/2020 &#8220;II. Σύμφωνα με το άρθρο 7 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος, &#8220;έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο που να ισχύει πριν από [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://ennomoslaw.gr/ap-poin-157-2020-to-lefko-poiniko-mitroo-den-a/">ΑΠ ποιν. 157/2020: Το λευκό ποινικό μητρώο δεν αποτελεί το μόνο αποδεικτικό στοιχείο για την κατάφαση της συνδρομής της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α&#8217;του νέου Ποινικού Κώδικα.</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://ennomoslaw.gr">ΕΝΝΟΜΟΣ</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Απόφαση του Αρείου Πάγου για τη συνδρομή της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α&#8217; του νέου Π.Κ.</strong></p>
<hr />
<p>Απόσπασμα της Απόφασης</p>
<p>Απόφαση <b>157 / 2020</b>    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)</p>
<p align="justify">Αριθμός 157/2020</p>
<p>&#8220;II. Σύμφωνα με το άρθρο 7 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος, &#8220;έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο που να ισχύει πριν από την τέλεση της πράξης και να ορίζει τα στοιχεία της. Ποτέ δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που προβλεπόταν κατά την τέλεση της πράξης&#8221;. Ακόμη, κατά το άρθρο 7 παρ. 1 της Ε.Σ.Δ.Α. &#8220;ουδείς δύναται να καταδικασθή διά πράξιν ή παράλειψιν η οποία, καθ&#8217; ην στιγμήν διεπράχθη, δεν απετέλει αδίκημα συμφώνως προς το εθνικόν ή διεθνές δίκαιον. Ούτε και επιβάλλεται βαρύτερη ποινή από εκείνην η οποία επεβάλλετο κατά την στιγμήν της διαπράξεως του αδικήματος&#8221;, ενώ κατά το άρθρο 15 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, που έχει κυρωθεί με το Νόμο 2462/1997, &#8220;κανείς δεν καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις, οι οποίες δεν ήταν αξιόποινες κατά το εσωτερικό ή το διεθνές δίκαιο τη στιγμή της διάπραξής τους. Επίσης, δεν επιβάλλεται βαρύτερη ποινή από εκείνην που προβλεπόταν κατά τη χρονική στιγμή της διάπραξης του ποινικού αδικήματος. Εάν, μετά τη διάπραξή του ο νόμος προβλέπει την επιβολή ελαφρύτερης ποινής, ο δράστης επωφελείται από αυτήν&#8221;. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 2 παρ. 1 του προισχύσαντος Π.Κ., &#8220;αν από την τέλεση της πράξης έως την αμετάκλητη εκδίκασή της ίσχυσαν δύο ή περισσότεροι νόμοι, εφαρμόζεται αυτός που περιέχει τις ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις&#8221;. Αναλόγου περιεχομένου είναι και η αντίστοιχη διάταξη του νέου Π.Κ. (Νόμος 4619/2019), ισχύοντος από την 1η-7-2019 (βλ. άρθρο 460 αυτού). Η διάταξη αυτού αναφέρεται στους ουσιαστικούς ποινικούς νόμους και όχι στους δικονομικούς, καθόσον οι δικονομικοί κανόνες έχουν αναδρομική ισχύ και ρυθμίζουν τις εκκρεμείς δίκες κατά το ατέλεστο, κατά το χρόνο της έκδοσής τους, μέρος αυτών, εκτός αν ορίζουν διαφορετικά (Ολ. Α.Π. 1/2014). <strong>Κατά την έννοια της ίδιας διάταξης, με την οποία καθιερώνεται η αρχή της αναδρομικότητας του επιεικέστερου ουσιαστικού ποινικού νόμου, που ίσχυε από την τέλεση της πράξης μέχρι το χρόνο της αμετάκλητης εκδίκασης της υπόθεσης, επιεικέστερος νόμος θεωρείται εκείνος που περιέχει τις ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις, δηλαδή εκείνος, ο οποίος με την εφαρμογή του, με βάση τις προβλεπόμενες, στη συγκεκριμένη περίπτωση, προϋποθέσεις, επιφέρει την ευνοϊκότερη για τον κατηγορούμενο ποινική μεταχείριση</strong>.</p>
<p>Προς τούτο γίνεται σύγκριση των περισσοτέρων σχετικών διατάξεων στο σύνολο των προϋποθέσεων που προβλέπονται από καθεμιά από αυτές, έτσι ώστε να είναι πλέον σαφές, βάσει του νέου Π.Κ.. ότι εφαρμόζεται πάντα η επιεικέστερη διάταξη και όχι ο νόμος ως ενιαίο &#8220;όλον&#8221;. Αν από τη σύγκριση αυτή προκύψει ότι ο κατηγορούμενος, όπως κατηγορείται, επιβαρύνεται το ίδιο από όλους τους νόμους, τότε εφαρμοστέος είναι ο νόμος που ίσχυε κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης, διαφορετικά εφαρμόζεται ο νεότερος επιεικέστερος νόμος. <strong>Ειδικότερα, επιεικέστερος είναι ο νόμος, που προβλέπει το χαμηλότερο ανώτατο όριο του είδους της ποινής, αν δε το ανώτατο όριο είναι το ίδιο, επιεικέστερος είναι αυτός που προβλέπει το μικρότερο κατώτατο όριο. Για το χαρακτηρισμό ενός νόμου ως επιεικέστερου ή μη λαμβάνεται κατ&#8217; αρχήν υπόψη το ύψος των απειλούμενων ποινών κάθειρξης ή φυλάκισης, ενώ θεωρείται η πρώτη βαρύτερη της δεύτερης και σε περίπτωση χρηματικής ποινής λαμβάνεται υπόψη επί ίσων ποινών κάθειρξης ή φυλάκισης και η χρηματική ποινή, η οποία, σε κάθε περίπτωση, είναι ελαφρύτερη της στερητικής της ελευθερίας ποινής</strong>. Σύμφωνα με το άρθρο 461 του νέου Π.Κ., &#8220;Από την έναρξη ισχύος του παρόντος Ποινικού Κώδικα καταργείται ο Ποινικός Κώδικας που ισχύει από την 1η Ιανουαρίου 1951, καθώς και κάθε άλλη διάταξη που τροποποιούσε το νόμο αυτό&#8221;. Επίσης, κατά μεν την παρ. 4 του άρθρου 463 του Π.Κ., &#8220;Όπου σε ειδικούς νόμους απειλείται μόνο ποινή ισόβιας κάθειρξης, προστίθεται διαζευκτικά και η πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών&#8221;, κατά δε την παρ. 5 του ιδίου άρθρου, &#8220;Από την έναρξη ισχύος του παρόντος Κώδικα καταργούνται όλες οι διατάξεις που περιέχονται σε ειδικούς ποινικούς νόμους με τις οποίες καθορίζονται παρεπόμενες ποινές ή άλλες συνέπειες που καταργούνται με αυτόν&#8221;. Επιπλέον, κατά μεν το άρθρο 590 παρ. 1 εδάφ. α&#8217; του Ν.Κ.Π.Δ., που άρχισε να ισχύει από την 1η-7-2019, σύμφωνα με το άρθρο δεύτερο του Νόμου 4620/2019, &#8220;Υποθέσεις που εκκρεμούν σε οποιοδήποτε στάδιο της ποινικής διαδικασίας και σε οποιονδήποτε βαθμό συνεχίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος κώδικος. Οι πράξεις της ποινικής διαδικασίας που τελέστηκαν όταν ίσχυαν οι διατάξεις που καταργούνται διατηρούν το κύρος τους&#8221;, κατά δε το άρθρο 511 του ιδίου ως άνω Κ.Π.Δ., όπως το εδάφιο γ&#8217; αυτού αντικαταστάθηκε με το άρθρο 13 του Νόμου 4637/2019 και ισχύει από την 18η-11-2019 &#8220;Αν εμφανισθεί ο αναιρεσείων και κριθεί παραδεκτή η αίτηση αναίρεσης, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως, αν και δεν προτάθηκαν, όλους τους λόγους της αναίρεσης που αναφέρονται στην παρ. 1 του άρθρου 510, εκτός από τον προβλεπόμενο στο στοιχείο Β&#8217;. Δεν επιτρέπεται όμως να χειροτερεύσει η θέση του κατηγορουμένου. &#8220;Υπό τις ίδιες προϋποθέσεις ο Άρειος Πάγος αυτεπαγγέλτως λαμβάνει υπόψη το δεδικασμένο και, αν κριθεί και ένας βάσιμος λόγος και την παραγραφή που επήλθαν μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης&#8221;. Επίσης, αυτεπαγγέλτως εφαρμόζει τον επιεικέστερο νόμο που ισχύει μετά τη δημοσίευσή της. Ακόμη, στο άρθρο 83 του νέου Π.Κ. ορίζεται, ότι &#8220;Όπου στο νόμο προβλέπεται μειωμένη ποινή χωρίς άλλο προσδιορισμό, το πλαίσιό της καθορίζεται ως εξής α) αντί για την ποινή της ισόβιας κάθειρξης, επιβάλλεται κάθειρξη, β) αντί για την ποινή της κάθειρξης τουλάχιστον δέκα ετών, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών ή κάθειρξη έως οκτώ έτη, γ) αντί για την ποινή της κάθειρξης έως δέκα έτη, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους ή κάθειρξη έως έξι έτη, δ) σε κάθε άλλη περίπτωση, ο δικαστής μειώνει την ποινή ελεύθερα έως το ελάχιστο όριό της. Αν ο νόμος προβλέπει σωρευτικά ποινή φυλάκισης και χρηματική ποινή, μπορεί να επιβληθεί και μόνο η τελευταία&#8221;.</p>
<p>Περαιτέρω, στον ισχύοντα από 26-6-2006 Νόμο 3459/2006 &#8220;Ναρκωτικά και Πρόδρομες Ουσίες&#8221; και το άρθρο 20 αυτού ορίζετο ότι &#8220;1. Με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα (10) ετών και με χρηματική ποινή δύο χιλιάδων εννιακοσίων (2.900) ευρώ μέχρι διακοσίων ενενήντα χιλιάδων (290.000) ευρώ, τιμωρείται όποιος κατέχει και μεταφέρει ποσότητες ναρκωτικών ουσιών. 2. Αν η πράξη έχει τελεσθεί με περισσότερους τρόπους από τους προβλεπόμενους στην προηγούμενη παράγραφο, αφορά όμως την ίδια ποσότητα ναρκωτικών, στον υπαίτιο επιβάλλεται μία και μόνο ποινή, κατά την επιμέτρηση της οποίας λαμβάνεται υπόψη η συνολική εγκληματική του δράση&#8221;. Επίσης, στον ισχύοντα από 20-3-2013 Νόμο 4139/2013 &#8220;Νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών και άλλες διατάξεις&#8221; (Φ.Ε.Κ. Α&#8217;74/20/03/2013) και το άρθρο 20 αυτού (διακίνηση ναρκωτικών) ορίζεται, ότι &#8220;1. Όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 21, 22 και 23, διακινεί παράνομα ναρκωτικά, τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον οκτώ (8) ετών και με χρηματική ποινή μέχρι τριακόσιες χιλιάδες (300.000) ευρώ. 2. Με την επιφύλαξη του άρθρου 29, ως έγκλημα διακίνησης ναρκωτικών νοείται κάθε πράξη με την οποία συντελείται η κυκλοφορία ναρκωτικών ουσιών ή πρόδρομων ουσιών και αναφέρεται στους πίνακες της παραγράφου 2 του άρθρου 1 και ιδίως η εισαγωγή, η εξαγωγή, η διαμετακόμιση, η πώληση, η αγορά, η προσφορά, η διανομή, η διάθεση, η αποστολή, η παράδοση, η αποθήκευση, η παρακατάθεση, η παρασκευή, η κατοχή, η μεταφορά, η νόθευση, η πώληση νοθευμένων ειδών μονοπωλίου ναρκωτικών ουσιών,&#8230;. 3. Αν περισσότερες πράξεις κατοχής, μεταφοράς, αφορούν την ίδια ποσότητα ναρκωτικών συντρέχει μόνον ένα έγκλημα κατοχής και μεταφοράς. Κατά την επιμέτρηση της ποινής λαμβάνεται υπόψη το σύνολο των επιμέρους πράξεων κατοχής-μεταφοράς, το είδος, η συνολική ποσότητα και η καθαρότητα του ναρκωτικού, καθώς και η βαρύτητα των σχετικών επιπτώσεων στην υγεία&#8221;. Από τις διατάξεις των δύο προαναφερθέντων νόμων, εκ των οποίων ο πρώτος (Νόμος 3459/2006) ίσχυε κατά τον χρόνο τέλεσης της αξιόποινης πράξης της κατοχής και μεταφοράς ναρκωτικών ουσιών από τον κατηγορούμενο (26-6-2010) και ο δεύτερος (Νόμος 4139/2013) που ίσχυε κατά τον χρόνο εκδίκασης της υπόθεσης ενώπιον του δευτεροβαθμίου της ουσίας (8-1-2014), ο τελευταίος περιέχει ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις, αφού προβλέπει κατώτερο όριο ποινής κάθειρξης από τον προηγούμενο (οκτώ έτη αντί δέκα έτη αντίστοιχα) και χρηματική ποινή που πάντως είναι ελαφρύτερη από την στερητική της ελευθερίας ποινή (από 2.900 ευρώ έως 290.000 ευρώ στην πρώτη περίπτωση και έως 300.000 ευρώ στη δεύτερη περίπτωση).</p>
<p>Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 13 εδάφ. α&#8217; του Νόμου 2168/1999 &#8220;όποιος φέρει όπλα ή άλλα είδη που διαλαμβάνονται στις παραγράφους 1, πλην της περίπτωσης γ&#8217; και 3 περιπτώσεων α&#8217; και δ&#8217; του άρθρου 1 του παρόντος, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή τουλάχιστον διακοσίων χιλιάδων (200.000) δραχμών, ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 14 του ιδίου ως άνω Νόμου, &#8220;Όποιος με χρήση όπλου ή άλλου αντικειμένου αναφερόμενου στον παρόντα νόμο διαπράξει κακούργημα ή πλημμέλημα από δόλο ή αμέλεια και καταδικασθεί, ανεξάρτητα από την ποινή που επιβάλλεται γι&#8217; αυτά, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών&#8221;. Στη διάταξη περί ανθρωποκτονίας από πρόθεση (άρθρο 299 παρ. 1 του Π.Π.Κ.) ορίζετο, ότι &#8220;1. Όποιος με πρόθεση σκότωσε άλλον τιμωρείται με την ποινή του θανάτου (η οποία καταργήθηκε) ή με ισόβια κάθειρξη&#8221;, ενώ στη διάταξη του άρθρου 42 παρ. 1 του ιδίου ως άνω Κώδικα ορίζετο, ότι &#8220;1. Όποιος, έχοντας αποφασίσει να εκτελέσει κακούργημα ή πλημμέλημα, επιχειρεί πράξη που περιέχει τουλάχιστον αρχή εκτέλεσης, τιμωρείται, αν το κακούργημα ή πλημμέλημα δεν ολοκληρώθηκε, με ποινή ελαττωμένη (άρθρο 83)&#8221; και κατά το τελευταίο άρθρο περ. α&#8217; του Π.Π.Κ. ορίζετο ότι &#8220;Όπου στο γενικό μέρος προβλέπεται ποινή ελαττωμένη χωρίς κανένα άλλο προσδιορισμό, η ποινή που πρέπει να επιβληθεί επιμετρείται ως εξής α) Αντί της ποινής της ισόβιας κάθειρξης επιβάλλεται πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών&#8221;. Στις αντίστοιχες διατάξεις περί ανθρωποκτονίας από πρόθεση, στην απόπειρα ανθρωποκτονίας και στην περί επιβολής ελαττωμένης ποινής (άρθρα 299 παρ. 1, 42 παρ. 1 και 83 περ. α&#8217; του Ν.Π.Κ.) που άρχισε να ισχύει από την 1η-7-2019 (Νόμος 4619/2019), ορίζονται τα ακόλουθα 299 παρ. 1 &#8220;Όποιος σκοτώσει άλλον τιμωρείται με κάθειρξη ισόβια ή πρόσκαιρη τουλάχιστον δέκα ετών&#8221;. 42 παρ. 1 &#8220;Όποιος έχοντας αποφασίσει να τελέσει έγκλημα αρχίζει να εκτελεί την περιγραφόμενη στο νόμο αξιόποινη πράξη, τιμωρείται, αν το έγκλημα δεν ολοκληρώθηκε, με μειωμένη ποινή (83). Τέλος, στο άρθρο 83 εδάφ. α&#8217; και β&#8217; ορίζεται ότι &#8220;Όπου στο νόμο προβλέπεται μειωμένη ποινή χωρίς άλλο προσδιορισμό, το πλαίσιό της καθορίζεται ως εξής α) αντί για την ποινή της ισόβιας κάθειρξης, επιβάλλεται κάθειρξη και β) αντί για την ποινή της κάθειρξης τουλάχιστον δέκα ετών, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών, ή κάθειρξη έως οκτώ έτη&#8221;. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 309 του Π.Π.Κ. ορίζετο ότι &#8220;Αν η πράξη του άρθρου 308 τελέσθηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική βλάβη (άρθρο 310 παρ. 2), επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών&#8221;, ενώ κατά την αντίστοιχη διάταξη του Ν.Π.Κ. ορίζεται ότι &#8220;Αν η πράξη του προηγούμενου άρθρου τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο ζωής ή βαριά σωματική βλάβη, επιβάλλεται φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή&#8221;. Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 167 παρ. 2 περί αντίστασης του Π.Π.Κ. ορίζετο ότι &#8220;Αν οι πράξεις που προβλέπει η προηγούμενη παράγραφος έγιναν από πρόσωπο που οπλοφορεί&#8230;&#8230; καθώς και αν το πρόσωπο εναντίον του οποίου στράφηκε η πράξη διέτρεξε σοβαρό προσωπικό κίνδυνο, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών, εφόσον η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη&#8221;, ενώ, κατά την αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 167 παρ. 3 του Ν.Π.Κ., που τιτλοφορείται &#8220;Βία κατά υπαλλήλων και δικαστικών προσώπων&#8221; ορίζεται ότι &#8220;Αν το πρόσωπο κατά του οποίου στράφηκε η πράξη διέτρεξε σοβαρό προσωπικό κίνδυνο ή η πράξη έγινε από πρόσωπο που οπλοφορεί ή φέρει αντικείμενα με τα οποία μπορεί να προκληθεί σωματική βλάβη, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών και χρηματική ποινή, εφόσον η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη&#8221;. [&#8230;]</p>
<p align="justify"><strong>Συνάμα, οι διατάξεις του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α&#8217; και ε&#8217; του νέου Ποινικού Κώδικα, που αφορούν τις ελαφρυντικές περιστάσεις του προτέρου σύννομου βίου και της καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη, είναι ευμενέστερες των αντιστοίχων προϊσχυσασών διατάξεων του καταργηθέντος Ποινικού Κώδικα. </strong></p>
<p align="justify"><strong>Ειδικότερα, διευρύνεται η δυνατότητα αναγνώρισης της πρώτης ελαφρυντικής περίστασης, καθόσον υιοθετήθηκε το δεκτικό βεβαίωσης κριτήριο της &#8220;νόμιμης&#8221; ζωής έναντι του απροσδιόριστου κριτηρίου την &#8220;έντιμης&#8221; ζωής και δεν ελέγχεται πλέον η κατά το άρθρο 9 παρ. 1 εδάφ. β&#8217; του Συντάγματος &#8220;απαραβίαστη&#8221; προηγούμενη ιδιωτική οικογενειακή ζωή του υπαιτίου. </strong></p>
<p align="justify"><strong>Επομένως, κριτήριο για τη συνδρομή της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α&#8217; του νέου Π.Κ. είναι η σύννομη ζωή του υπαιτίου, που υπάρχει όταν αυτός δεν έχει διαπράξει αξιόποινη πράξη παραβιάζοντας επιτακτικούς ή απαγορευτικούς κανόνες δικαίου και, πάντως, το λευκό ποινικό μητρώο δεν αποτελεί το μόνο αποδεικτικό στοιχείο για την κατάφαση της συνδρομής της εν λόγω ελαφρυντικής περίστασης, του δικαστή δυναμένου να κρίνει στο πλαίσιο που ορίζεται από το άρθρο 178 του Κ.Π.Δ.</strong> Ως προς την άλλη ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε&#8217; του Π.Κ., η καλή συμπεριφορά του υπαιτίου αξιολογείται ως ελαφρυντική περίσταση, βάσει της νέας διάταξης, ακόμη και όταν αυτός υφίσταται τον εξαναγκασμό της φυλακής και αυτή η παράμετρος καθιστά ευμενέστερη την τώρα ισχύουσα διάταξη. Αντιθέτως, τόσο κατά το άρθρο 84 παρ. 2 περ. δ&#8217; του Π.Π.Κ., όσο και κατά το αντίστοιχο άρθρο του Ν.Π.Κ. ελαφρυντική περίσταση θεωρείται και το ότι ο κατηγορούμενος επέδειξε ειλικρινή μετάνοια και επιδίωξε να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες της πράξης του. Επίσης, στο άρθρο 85 του Π.Π.Κ. ορίζετο ότι &#8220;Όταν συντρέχουν περισσότεροι από ένας λόγοι για τη μείωση της ποινής κατά το άρθρο 83 ή όταν συντρέχουν ένας ή περισσότεροι τέτοιοι λόγοι μαζί με ελαφρυντικές περιστάσεις (άρθρο 84), εφαρμόζεται μόνο μία φορά η μείωση της ποινής σύμφωνα με το μέτρο που προβλέπει το άρθρο 83, στην επιμέτρηση της ποινής λαμβάνονται υπόψη όλοι οι πιο πάνω λόγοι και ελαφρυντικές περιστάσεις&#8221;, ενώ κατά την παρ. 1 του αντίστοιχου άρθρου του Ν.Π.Κ. ορίζεται ότι &#8220;Όταν στο πρόσωπο του υπαιτίου συντρέχουν περισσότεροι λόγοι μείωσης της ποινής ή όταν συντρέχουν ένας ή περισσότεροι τέτοιοι λόγοι μαζί με ελαφρυντικές περιστάσεις, το δικαστήριο ελαττώνει περαιτέρω το κατώτατο όριο της μειωμένης κατά το άρθρο 83 ποινής ως εξής α) τα πέντε έτη μειώνονται σε τρία, β) τα δύο έτη σε ένα, γ) το ένα έτος, σε έξι μήνες και δ) η μειωμένη ποινή της φυλάκισης, σε παροχή κοινωφελούς εργασίας ή χρηματική ποινή&#8221;. Κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ζ&#8217; Κ.Π.Δ., ως λόγος για να αναιρεθεί η απόφαση μπορεί να προταθεί μόνο η καθ&#8217; ύλην αναρμοδιότητα του δικαστηρίου που δίκασε. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 128 περ. α&#8217; του Κ.Π.Δ. &#8220;συναφή θεωρούνται μόνο τα εγκλήματα που τελούνται από το ίδιο πρόσωπο είτε συγχρόνως είτε σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους&#8221;, ενώ κατά το άρθρο 130 παρ. 1 του ιδίου ως άνω Κώδικα, &#8220;1. Στην περίπτωση που συμμετέχουν περισσότεροι στο έγκλημα, αρμόδιο δικαστήριο για όλους είναι εκείνο που είναι αρμόδιο για εκείνον από τους συμμέτοχους ο οποίος επισύρει τη βαρύτερη ποινή. Αν οι συμμέτοχοι υπάγονται σε δικαστήρια διαφορετικού βαθμού, αρμόδιο δικαστήριο για όλους είναι το ανώτερο. Το μικτό ορκωτό δικαστήριο θεωρείται στην περίπτωση αυτή ανώτερο από τα άλλα&#8221;. Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει, ότι το δικαστήριο που δικάζει το βαρύτερο έγκλημα, είναι στην περίπτωση αυτή αρμόδιο να δικάζει και τα άλλα συναφή εγκλήματα. Βαρύτερο έγκλημα θεωρείται εκείνο εναντίον του οποίου απειλείται στο νόμο βαρύτερη ποινή. Η κρατούσα στη νομολογία άποψη επισημαίνει ότι η καθ&#8217; ύλην αυτή αρμοδιότητα, προσδιορίζεται από την προβλεπόμενη στο νόμο ποινή του ολοκληρωμένου εγκλήματος και όχι από μειωμένη ποινή που προβλέπεται για το συγκεκριμένο έγκλημα εξαιτίας συνδρομής λόγων μειώσεως της ποινής όπως λ.χ. όταν πρόκειται για απόπειρα ή απλή συνέργεια. Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο και κατ&#8217; επέκταση το Μικτό Ορκωτό Εφετείο, θεωρείται, σύμφωνα με το άρθρο 130 παρ. 1 του Κ.Π.Δ. ανώτερο δικαστήριο. [&#8230;]</p>
<p align="justify">Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ&#8217; του Κ.Π.Δ. λόγο αναίρεσης, όταν αναφέρονται σ&#8217; αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της απόφασης, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά, τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της. Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο προκειμένου να μορφώσει την καταδικαστική του κρίση, όπως επιβάλλουν οι διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 του Κ.Π.Δ., για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ&#8217; είδος προσδιορισμός τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.) χωρίς να απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προέκυψε από το καθένα χωριστά. Πρέπει, όμως, να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνον ορισμένα από αυτά κατ&#8217; επιλογή, ενώ δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και συγκριτική στάθμιση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους και δεν απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσης ούτε χρειάζεται να διευκρινίζεται από ποιο ή ποια αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, αφού δεν εξαιρέθηκαν ρητά, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης, γιατί δεν εξαίρονται τα λοιπά. Η συνδρομή του δόλου, κατ&#8217; αρχήν, δεν απαιτεί ιδιαίτερη αιτιολογία, διότι αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και αποδεικνύεται, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών και η σχετική με αυτόν αιτιολογία εμπεριέχεται στην κύρια επί της ενοχής αιτιολογία, μόνο δε όταν αξιώνονται πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος και συγκεκριμένα είτε η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξης (άμεσος δόλος) είτε η επιδίωξη ορισμένου περαιτέρω σκοπού (έγκλημα υπερχειλούς υποκειμενικής υπόστασης), ο δόλος απαιτεί ιδιαίτερη αιτιολογία.</p>
<p align="justify">Όμως, δεν αποτελούν λόγους αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον, στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας ή της εσφαλμένης εφαρμογής του νόμου και της έλλειψης νόμιμης βάσης, πλήττεται, ανεπιτρέπτως, η αναιρετικώς ανέλεγκτη, περί τα πράγματα, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Τέλος, η απαιτούμενη, κατά τα ανωτέρω, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της απόφασης πρέπει να υπάρχει όχι μόνον ως προς την κατηγορία, αλλά να εκτείνεται, στα αιτήματα και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς που προβάλλονται από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του. Τέτοιο αίτημα είναι και αυτό περί αναβολής της δίκης για κρείσσονες αποδείξεις, κατ&#8217; άρθρο 352 του Κ.Π.Δ., επίσης, τέτοιοι ισχυρισμοί είναι εκείνοι που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., και τείνουν στην άρση του αδίκου της πράξης ή την άρση ή μείωση της ικανότητας προς καταλογισμό ή την εξάλειψη του αξιόποινου της πράξης ή τη μείωση της ποινής. Η απόρριψη ενός τέτοιου αιτήματος ή ισχυρισμού πρέπει να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αρκεί να προβάλλεται παραδεκτά και κατά τρόπο πλήρη και ορισμένο. Αυτοτελής ισχυρισμός είναι και εκείνος, που προβάλλεται από τον κατηγορούμενο για συνδρομή στο πρόσωπό του ελαφρυντικών περιστάσεων από τις αναφερόμενες στο άρθρο 84 παρ. 2 του Π.Κ., αφού η παραδοχή τους οδηγεί, κατά την παρ. 1 του ιδίου άρθρου, στην επιβολή μειωμένης ποινής κατά το μέτρο του άρθρου 83 του ιδίου Κώδικα, όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του, από την 1-7-2019 με το νόμο 4619/2019. Ως ελαφρυντικές περιστάσεις, κατά το άρθρο 84 παρ. 2 του Π.Π.Κ. θεωρούντο μεταξύ άλλων και τα υπό στοιχεία α&#8217;, δ&#8217; και ε&#8217; &#8220;το ότι ο υπαίτιος έζησε ως το χρόνο που έγινε το έγκλημα έντιμη, ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή, το ότι επέδειξε ειλικρινή μετάνοια και επιδίωξε να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες της πράξης του και το ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του&#8221;. [&#8230;]</p>
<p align="justify"><strong>Περαιτέρω, δεν προέκυψε η ύπαρξη περιστατικών, που να δικαιολογούν ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος έζησε έως τον χρόνο τέλεσης των παραπάνω πράξεων έντιμη ζωή, η δε ύπαρξη του λευκού ποινικού μητρώου από μόνη της δεν καταφάσκει το στοιχείο αυτό, πολύ δε περισσότερο, που κρίνεται ως συμπτωματική λαμβάνοντας υπόψη το είδος και τη βαρύτητα των πράξεων, στις οποίες ενεπλάκη ο εν λόγω κατηγορούμενος. Επίσης, η τυχόν καλή διαγωγή του κρατουμένου στη φυλακή και μόνο, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν αποδεικνύεται, δεν μπορεί να οδηγήσει στην αναγνώριση του ελαφρυντικού του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε&#8217; του Π.Κ. στο πρόσωπό του. Επίσης, από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος επέδειξε ειλικρινή μετάνοια (μεταμέλεια) μετά τις πράξεις του και γι&#8217; αυτό το λόγο θα πρέπει να απορριφθεί ως κατ&#8217; ουσία αβάσιμο το αίτημά του περί χορήγησης του ελαφρυντικού του άρθρου 84 παρ. 2 περ. δ&#8217; του Π.Κ., όπως επίσης και τα υποβληθέντα από αυτόν αιτήματα (αυτοτελείς ισχυρισμοί) περί μετατροπής της κατηγορίας της απόπειρας ανθρωποκτονίας σε επικίνδυνη σωματική βλάβη ή άλλως βαριά μη σκοπούμενη σωματική βλάβη και περί μεταβολής της κατηγορίας από αντίσταση (του άρθρου 167 του Π.Κ.) σε απείθεια (του άρθρου 169 του Π.Κ.), αφού σύμφωνα με τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, δεν στοιχειοθετούνται αντικειμενικώς τα ως άνω αδικήματα (επικίνδυνης σωματικής βλάβης, βαριάς μη σκοπούμενης σωματικής βλάβης και απείθειας).</strong> &#8220;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://ennomoslaw.gr/ap-poin-157-2020-to-lefko-poiniko-mitroo-den-a/">ΑΠ ποιν. 157/2020: Το λευκό ποινικό μητρώο δεν αποτελεί το μόνο αποδεικτικό στοιχείο για την κατάφαση της συνδρομής της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α&#8217;του νέου Ποινικού Κώδικα.</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://ennomoslaw.gr">ΕΝΝΟΜΟΣ</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Υπερχρεωμένα νοικοκυριά: Ορισμένο της ένστασης περί δόλιας περιέλευσης οφειλέτη σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής (ΑΠ 400/2020)</title>
		<link>https://ennomoslaw.gr/yperchreomena-noikokyria-orismeno-ti/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ennomos]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 13 Dec 2020 11:28:06 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Νομολογία]]></category>
		<category><![CDATA[ΑΠ400/2020]]></category>
		<category><![CDATA[Ένσταση Δόλου]]></category>
		<category><![CDATA[Ν. 3869/2010]]></category>
		<category><![CDATA[Υπερχρεωμένα Νοικοκυριά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://test2.psifiakos-daskalos.gr/%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%cf%87%cf%81%ce%b5%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%ac-%ce%bf%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%cf%84%ce%b7/</guid>

					<description><![CDATA[<p>Απόφαση του Αρείου Πάγου για το ορισμένο της ένστασης δόλου σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ν. 3869/2010. Απόσπασμα της Απόφασης Απόφαση 400 / 2020    (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 400/2020 &#160; &#8220;Στην περίπτωση του Ν. 3869/2010, ο νόμος χρησιμοποιεί την έννοια του δόλου και την συνδέει με μια πραγματική κατάσταση, που είναι η μόνιμη αδυναμία πληρωμής [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://ennomoslaw.gr/yperchreomena-noikokyria-orismeno-ti/">Υπερχρεωμένα νοικοκυριά: Ορισμένο της ένστασης περί δόλιας περιέλευσης οφειλέτη σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής (ΑΠ 400/2020)</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://ennomoslaw.gr">ΕΝΝΟΜΟΣ</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Απόφαση του Αρείου Πάγου για το ορισμένο της ένστασης δόλου σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ν. 3869/2010.</strong></p>
<hr />
<p>Απόσπασμα της Απόφασης</p>
<p>Απόφαση <b>400 / 2020</b>    (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)</p>
<p align="justify">Αριθμός 400/2020</p>
<p>&nbsp;</p>
<p align="justify"><strong>&#8220;Στην περίπτωση του Ν. 3869/2010, ο νόμος χρησιμοποιεί την έννοια του δόλου και την συνδέει με μια πραγματική κατάσταση, που είναι η μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπροθέσμων χρηματικών οφειλών. Περαιτέρω από την διατύπωση της παρ. 1 εδ. α&#8217; του Ν. 3869/2010, προκύπτει ότι το στοιχείο του δόλου αναφέρεται στην &#8220;περιέλευση&#8221; του οφειλέτη σε κατάσταση μόνιμης αδυναμίας πληρωμών. Επομένως, το στοιχείο του δόλου δύναται να συντρέχει, τόσον κατά τον χρόνο αναλήψεως της οφειλής, όσον και κατά τον χρόνο μετά την ανάληψη της τελευταίας. Ο δόλος αντιμετωπίζεται κατά τον ίδιο τρόπο, είτε είναι αρχικός, είτε είναι μεταγενέστερος. Το κρίσιμο ζήτημα είναι το περιεχόμενο του δόλου και όχι ο χρόνος που αυτός εκδηλώθηκε. Στην περίπτωση της παρ. 1 του άρθρου 1 του Ν. 3869/2010, ο οφειλέτης ενεργεί δολίως, όταν με τις πράξεις ή παραλείψεις του επιδιώκει την αδυναμία των πληρωμών του ή προβλέπει ότι οδηγείται σε αδυναμία πληρωμών και δεν αλλάζει συμπεριφορά, αποδεχόμενος το αποτέλεσμα αυτό.</strong> <strong>Ειδικότερα, πρόκειται για τον οφειλέτη εκείνο, ο οποίος καρπούται οφέλη από την υπερχρέωσή του, με την απόκτηση κινητών ή ακινήτων, πλην όμως, είτε γνώριζε, κατά την ανάληψη των χρεών, ότι είναι αμφίβολη η εξυπηρέτησή τους, είτε από δική του υπαιτιότητα βρέθηκε μεταγενέστερα σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών.</strong> Επομένως η συνεπεία του δόλου μόνιμη αδυναμία του οφειλέτη δεν είναι αναγκαίο να εμφανισθεί μετά την ανάληψη του χρέους, αλλά μπορεί να υπάρχει και κατά την ανάληψη αυτού, όταν δηλαδή ο οφειλέτης ήδη από την αρχή, αναλαμβάνοντας το χρέος γνωρίζει ότι, ενόψει των εισοδημάτων του και των εν γένει αναγκών του, δεν μπορεί να το εξυπηρετήσει.</p>
<p align="justify">Περίπτωση ενδεχομένου δόλου συντρέχει, όταν ο οφειλέτης συμφωνεί με ικανό αριθμό πιστωτικών ιδρυμάτων, την απόλαυση μεγάλου αριθμού τραπεζικών προϊόντων, προβλέποντας ως ενδεχόμενο, ότι ο υπερδανεισμός του με βάση τις υφιστάμενες ή ευλόγως αναμενόμενες μελλοντικές οικονομικές του δυνατότητες, σε συνδυασμό με το ύψος των οφειλών του, θα τον οδηγούσε σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών και παρά ταύτα αποδέχθηκε το αποτέλεσμα αυτό. Ειδικότερα, σε μία δανειακή σύμβαση υφίσταται κατ&#8217; ουσίαν αποδοχή από τον δανειολήπτη της προβλεπόμενης αδυναμίας του να αποπληρώσει το ειλημμένο δάνειο, όταν έχοντας γνώση της πρόδηλης αναντιστοιχίας των εισοδημάτων του προς τις οφειλές, την αποπληρωμή των οποίων με ιδία πρωτοβουλία αναλαμβάνει και σταθμίζοντας την διακινδύνευση των οικονομικών συμφερόντων, τόσο του ίδιου, όσο και του πιστωτή του, με το επιδιωκόμενο όφελος, το οποίο θα καρπωθεί, εφόσον πραγματοποιηθεί ο κίνδυνος, προβαίνει στη σύναψη της σχετικής δανειακής συμβάσεως, επειδή κρίνει ότι η σκοπούμενη γι&#8217; αυτόν ωφέλεια από την χρήση των δανειακών κεφαλαίων σαφώς υπερέχει των συνεπειών που επαπειλούνται από την επέλευση του κινδύνου. <strong>Αξίωση πρόσθετων στοιχείων για την συγκρότηση του δόλου στο πρόσωπο του οφειλέτη κατά την ανάληψη του χρέους, όπως είναι η εξαπάτηση των υπαλλήλων του πιστωτικού ιδρύματος, όπως επίσης και η παράλειψη του πιστωτικού ιδρύματος να προβεί στις αναγκαίες έρευνες της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη, δεν ανταποκρίνεται στο πνεύμα του νόμου. Ο δόλος του οφειλέτη, στη μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρηματικών χρεών του, περιορίζεται στην πρόθεση του οφειλέτη και μόνο, δηλαδή σε ένα υποκειμενικό στοιχείο, χωρίς ανάγκη προσθήκης και άλλων αντικειμενικών στοιχείων, όπως είναι η εξαπάτηση των υπαλλήλων του πιστωτικού ιδρύματος και η παράλειψη από την πλευρά των τελευταίων να ενεργήσουν την αναγκαία έρευνα, πριν χορηγήσουν την πίστωση, της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη, πράγμα το οποίο άλλωστε, δεν ανταποκρίνεται στο πνεύμα το νόμου.</strong> Ειδικότερα, πρόκειται για τον οφειλέτη εκείνον, ο οποίος καρπούται οφέλη από την υπερχρέωσή του με την απόκτηση κινητών ή ακινήτων, πλην όμως είτε γνώριζε κατά την ανάληψη των χρεών ότι είναι αμφίβολη η εξυπηρέτησή τους, είτε από δική του υπαιτιότητα βρέθηκε μεταγενέστερα σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών (ΑΠ 286/2017, ΑΠ 153/2017, ΑΠ 65/2017).</p>
<p align="justify">
Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την πρόβλεψη του τελευταίου εδαφίου της παρ. 1 του πιο πάνω άρθρου 1 του ν. 3869/2010, σύμφωνα με την οποία την ύπαρξη του δόλου αποδεικνύει ο πιστωτής, το επιλαμβανόμενο της υπόθεσης Δικαστήριο ερευνά την ύπαρξη του δόλου όχι αυτεπαγγέλτως, αλλά, όπως είναι αυτονόητο και γι&#8217; αυτό παραλείφθηκε στο νόμο, κατά πρόταση πιστωτή, ο οποίος πρέπει να προτείνει τον εν λόγω ισχυρισμό κατά τρόπο ορισμένο, ήτοι με σαφή έκθεση των γεγονότων, που τον θεμελιώνουν και να τον αποδείξει (ΑΠ 1446/2018, ΑΠ 286/2017, ΑΠ 65/2017, ΑΠ 153/2017). Ο δόλος αποτελεί αόριστη νομική έννοια και, άρα, ελέγχεται αναιρετικά η απόφαση του Δικαστηρίου της ουσίας για το αν τα περιστατικά που έγιναν ανελέγκτως δεκτά απ&#8217; αυτό υπάγονται ή όχι στη νομική έννοια του δόλου (ΑΠ 1299/2015), ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ (ή του άρθρου 560 αριθμ. 1 και 6 του ίδιου Κώδικα). Τέλος, κατά την διάταξη του άρθρου 560 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ., αντίστοιχη της διατάξεως του άρθρου 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δικ., κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται μετά από έφεση κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνον αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 4/2005), η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή η οποία υπάρχει όταν εφαρμόζεται κανόνας ουσιαστικού δικαίου αν και δεν υπάρχουν οι πραγματικές προυποθέσεις του, ή στην αντίθετη περίπτωση όταν δεν εφαρμόζεται κανόνας ουσιαστικού δικαίου ενώ συντρέχουν οι προυποθέσεις του, σύμφωνα με όσα ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας (Ολ.ΑΠ 1/2013, Ολ.ΑΠ 3/2014, Ολ.ΑΠ 8/2006). [&#8230;]</p>
<p align="justify"><strong>Έτσι που έκρινε το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο και ειδικότερα με το να απορρίψει ως αόριστη την ως άνω ένσταση δεχόμενο αφ&#8217; ενός μεν ότι δεν αρκεί για τη στοιχειοθέτηση της έννοιας του δόλου του άρθρου 1 παρ. 1 εδ. α&#8217; του ν. 3869/2010 η επίκληση από τον πιστωτή της εκ μέρους των οφειλετών ανάληψης υπερβολικών οικονομικών υποχρεώσεων, διά του δανεισμού τους, έστω και εν γνώσει της αδυναμίας τους να τις αποπληρώσουν, αφ&#8217; ετέρου δε με το να απαιτήσει προς τούτο ως πρόσθετο στοιχείο την αναφορά συγκεκριμένων ενεργειών τους που αποσκοπούσαν στην απόκρυψη της πραγματικής οικονομικής κατάστασης και των υποχρεώσεών τους και τη συνέχιση ανάληψης οικονομικών υποχρεώσεων εκ μέρους τους αξίωσε περισσότερα στοιχεία από αυτά που απαιτούνται από το νόμο για τη στοιχειοθέτηση της ένστασης δολιότητας του άρθρου 1 του ν. 3869/2010, όπως βασίμως ισχυρίζεται το αναιρεσείον με το μοναδικό λόγο αναίρεσης.&#8221;</strong></p>
<p>Το άρθρο <a href="https://ennomoslaw.gr/yperchreomena-noikokyria-orismeno-ti/">Υπερχρεωμένα νοικοκυριά: Ορισμένο της ένστασης περί δόλιας περιέλευσης οφειλέτη σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής (ΑΠ 400/2020)</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://ennomoslaw.gr">ΕΝΝΟΜΟΣ</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
